Wszy łonowe pasożytują zazwyczaj zgodnie ze swoją nazwą na włosach wzgórka łonowego, jednak zdarza się również, że mogą one występować na owłosionej skórze głowy ( z tym, że ma to miejsce rzadko i jedynie na jej obrzeżach). Tam nie mają jednak odpowiednich dla siebie warunków z uwagi na zbyt gęste owłosienie. W odróżnieniu od wszy głowowych wszy łonowe są nieruchome – uczepione do skóry lub włosów za pomocą specjalnie do tego przystosowanych haczykowatych zakończeń odnóży. Wszy łonowe przebywają w okolicy ujścia mieszków włosowych i powodują tam liczne ukąszenia. Wywołuje to, podobnie jak w przypadku wszawicy głowy, uczucie silnego świądu. Prowadzi to do częstego drapania okolic skóry objętych chorobą. W miejscach ukąszeń niekiedy można zaobserwować rumień i bąble.

Poza okolicą wzgórka łonowego wszy łonowe mogą występować na tułowiu, wewnętrznych stronach ud i w wypadku silnego zaniedbania, na dalszych obszarach jak np. włosy pach, brwi. Najczęściej do rozprzestrzeniania się choroby następuje drogą płciową. Bywa też, że choroba przenosi się poprzez odzież.

Rozpoznanie tak jak w przypadku wszy głowowych, opiera się na stwierdzeniu obecności gnid (mniejszych niż w przypadku wszy głowowych) lub też wszy.