Zanim wprowadzono metodę przeszczepiania włosów można było jedynie próbować zahamować proces łysienia przez terapię farmakologiczną. Natomiast odwrócenie skutków łysienia było w zasadzie niemożliwe, za wyjątkiem niektórych bardzo nielicznych zresztą przypadków. Sprawiało to, że od niepamiętnych czasów wielkim zainteresowaniem cieszyły się rozmaite „rewolucyjne” maści i inne preparaty sprzedawane jako skuteczne środki na pozbycie się łysiny i odzyskanie bujnych włosów. Skuteczność takich preparatów była jednak żadna.

Pierwsze eksperymenty związane z przeszczepianiem poszczególnych włosów w inne miejsca na ciele miały miejsce jeszcze w I połowie XIX wieku. Ich twórcą był niemiecki chirurg Johann Friedrich Dieffenbach, późniejszy profesor Uniwersytetu Berlińskiego. Przeprowadził on serię eksperymentów nad przywracaniem owłosienia. Próbował między innymi już w 1822 roku przeszczepiać pojedyncze włosy z głowy wraz z mieszkami. Wkrótce okazało się, że niektóre takie przeszczepy przyjęły się. Metoda początkowo okrzyknięta jako rewolucyjna i niosąca kres procesowi łysienia u mężczyzn nie znalazła jednak powszechnego uznania. Powodem był fakt, że jej wykonanie wymagało niezwykłej wprawy i odtworzenie w ten sposób włosów na głowie byłoby żmudne i bardzo kosztowne. Niewielu chirurgów w tamtych czasach byłoby w stanie powtórzyć wyczyn młodego Niemca. Metoda na wiele lat popadła w zapomnienie.

Proces nie był odpowiedni do odtworzenia (nawet częściowego) włosów na głowie, ale pozwolił innemu niemieckiemu specjaliście skutecznie odtwarzać rzęsy u pacjentów, czego dokonano w 1914 roku. Niedługo później, bo w latach trzydziestych i czterdziestych XX wieku przeszczepem włosów zainteresowali się naukowcy z Japonii. Chirurg Okuda opisał skuteczną metodę przeszczepiania nie pojedynczych mieszków, lecz większych powierzchni skóry zawierających większą ilość mieszków włosowych w przygotowane do tego celu miejsca na skórze pozbawione włosów. Opisana metoda została później udoskonalona przez zmniejszenie przeszczepianych elementów skóry (mikro przeszczepy) Metodę Okudy uznaje się za pierwowzór współcześnie stosowanych przeszczepów. Do jej stosowania, tym razem w komercyjnym wydaniu powrócono w USA na początku lat pięćdziesiątych XX wieku za sprawą Normana Orentreicha. Przeszczepiano stosunkowo duże owalne fragmenty skóry owłosionej (o średnicy około 4 milimetrów), co powodowało że na skórze pojawiały się pojedyncze owłosione kępki włosów. Uzyskiwany efekt pozostawiał wiele do życzenia nawet po wielokrotnym powtórzeniu zabiegu.

Z czasem znacznie udoskonalono metodę wykonywania przeszczepów, szczególnie w latach 80-tych i 90-tych. Przy czym sama zasada wykonywania zabiegu nie uległa zmianie, a jedynie ulepszano technikę jego wykonywania. Głównym udoskonaleniem było wprowadzenie coraz mniejszych przeszczepów tzw. mikrotransplantów (mikrograftów od ang. micro hair grafring). Z czasem możliwe było wszczepianie bardzo niewielkich „wysepek” skórnych zawierających pojedyncze mieszki włosowe. Znacznie zmniejszyła ona bolesność zabiegu i sprawiła, że uzyskiwany efekt był bardziej naturalny. Do dnia dzisiejszego ilość wykonanych na świecie operacji przeszczepu włosów osiągnęła liczbę kilki milionów. Trudno więc określić tę metodę jako innowacyjną i nowatorską. Raczej stwierdzić można, że znalazła już ona stałe miejsce wśród szerokiej oferty zabiegów oferowanych w chirurgii plastycznej.