W leczeniu łupieżu (szczególnie o umiarkowanym nasileniu) zazwyczaj wystarcza ograniczenie się do zastosowania jednego z dostępnych na rynku szamponów przeciwłupieżowych. Dzięki zawartości rozmaitych substancji aktywnych (cynk, selen, siarka, kwas salicynowy etc.) dają one zazwyczaj zadowalające efekty. Zazwyczaj w takich przypadkach po wypróbowaniu kilku szamponów szybko jest się w stanie samemu stwierdzić, który szampon najskuteczniej działa i tym samym uniknąć wizyty u dermatologa.

Jednakże w niektórych przypadkach, gdy objawy są wyjątkowo ostre, szybko nawracające i bardzo oporne na „zwykłe” środki, stosuje się miejscowo odpowiednie preparaty (kremy, maści etc.) specjalnie dobrane przez dermatologa indywidualnie dla danego rodzaju łupieżu. Często wówczas dodatkowo do takiej kuracji włącza się środki zapobiegające swędzeniu.

Proces podstawowego leczenia trwa przeważnie kilka tygodni, niekiedy krócej. Łupież jednak ma zazwyczaj charakter przewlekły i zdarza się bardzo często, że występuje skłonność do nawrotów. Wówczas trzeba pamiętać o dalszym profilaktycznym dalszym stosowaniu szamponów przeciwłupieżowych.

W sprzedaży dostępne są szampony tańsze jak i droższe (dostępne w aptekach), odznaczające się większą zawartością substancji aktywnych. Te drugie zalecane są przede wszystkim w leczeniu łupieżu tłustego.

Niemniej w każdym przypadku zalecane jest rozpoczęcie kuracji przeciwłupieżowej szamponami łagodniejszymi, które w większości przypadków okazują się wystarczająco skuteczne. Kiedy natomiast nie spowodują one znacznej poprawy, wówczas dopiero należy sięgnąć po środki silniejsze. Jeżeli podrażniają one skórę można używać ich na zmianę ze zwykłym szamponem. Można także stosować po użyciu preparatu przeciwłupieżowego specjalne balsamy łagodzące.

Niektóre substancje aktywne zawarte w szamponach przeciwłupieżowych to: ketokonazol, clotrimazol, ekonazol, climazol (mający za zadanie regulować proces złuszczania naskórka).

Kwas salicynowy zawarty w niektórych szamponach przeciwłupieżowych jest substancją złuszczającą, mającą za zadanie oczyszczać skórę głowy z nadmiaru obumarłego naskórka i co za tym idzie pomóc odblokować pory. W mniejszych stężeniach bywa stosowany do zwalczania świądu towarzyszącego występowaniu łupieżu.

Wiele preparatów opartych jest na działaniu siarki, która ma działanie złuszczające.

W przypadku, kiedy stosowanie szamponów przeciwłupieżowych przez okres kilku tygodni nie przynosi poprawy, należy udać się do dermatologa. Często wówczas stosowane są maści sterydowe, a w skrajnych przypadkach może być konieczne zastosowanie doustnego leczenia środkami przeciwgrzybicznymi.

Istotne znaczenie mogą też mieć zachowania profilaktyczne. Powinno się unikać podrażnienia skóry głowy zbyt intensywnym szczotkowaniem, unikać drapania tej skóry. Zanim leczenie przyniesie pożądane skutki można stosować metody zamaskowania łupieżu. Przy łupieżu tłustym i włosach przetłuszczonych zaleca się stosowanie odżywek po myciu włosów, które nadadzą włosom puszystość. Powinno się z kolei unikać stosowania żelów do włosów.

Po ustąpieniu stanu ostrego powinno się co jakiś czas stosować do mycia głowy szampony przeciwłupieżowe, aby zapobiec nawrotom objawów. Może się zdarzyć, że po pewnym okresie stosowania dany środek straci swoją dotychczasową skuteczność. Należy wówczas sięgnąć po inny preparat o nieco odmiennym składzie, co powinno pomóc ponownie kontrolować łupież.