Stosunkowo często zdarza się, że taka postać grzybicy występuje na skórze owłosionej głowy wraz z grzybicą powierzchniową skóry nieowłosionej (gładkiej). Dzieje się tak z uwagi na wspomniany już wcześniej fakt, że za występowanie obydwu postaci grzybicy odpowiadają te same grzyby.

Grzybica strzygąca powierzchniowa dotyka w zasadzie niemal wyłącznie dzieci i zazwyczaj ustępuje ona samoistnie, wraz z wejściem chorego w okres dojrzewania. Stąd bywa często opisywana jako typowo dziecięca choroba skóry głowy. Z uwagi na fakt, że schorzenie jest bardzo zakaźne, zaleca się bezwzględnie w przypadku jego wystąpienia odizolowanie dziecka dotkniętego nim, co następuje głównie poprzez leczenie szpitalne. W innym wypadku bardzo łatwo dojść może bowiem do wystąpienia epidemii choroby w miejscach, gdzie występują duże zgromadzenia dzieci (szkoły, przedszkola, domy dziecka, ośrodki kolonijne itd.) Rozpoznanie choroby opiera się na badaniu mikroskopowym lub na hodowli w warunkach laboratoryjnych (posiew dokonywany przy zastosowaniu odpowiednich pożywek).

Występujące zmiany na skórze owłosionej (czyli tzw. wykwity choroby) są w tym przypadku bardzo wyraźnie odgraniczone od miejsc nie objętych zakażeniem. Mają one kształt owalny, zazwyczaj o niewielkiej średnicy, dochodzącej maksymalnie do kilku centymetrów. W pewnym (choć tylko niewielkim) stopniu zmiany te odznaczają się przerzedzeniem włosów. Charakterystyczne są natomiast licznie występujące w ich obrębie włosy obłamane (długości zaledwie kilku milimetrów) niejako przystrzyżone (stąd nazwa schorzenia) i w znacznym stopniu zniszczone. Obserwowane są także włosy zupełnie zdrowe, które nie zdążyły jeszcze zostać zaatakowane przez grzyb. Do badania mikroskopowego powinny być pobrane włosy obłamane, wewnątrz których zostają wówczas stwierdzone zarodniki grzyba (włosy wyglądają wtedy wręcz jak worki z zarodnikami). Charakterystycznym objawem jest swędzenie skóry.

Jedną z podstawowych postaci grzybicy strzygącej powierzchniowej jest postać kropkowata. W jej przebiegu obserwuje się występowanie na skórze owłosionej wspomnianych plackowatych ognisk objętych chorobą, które mogą niekiedy zlewać się ze sobą i obejmować znaczne powierzchnie skóry owłosionej. W obrębie tych obszarów dochodzi do obłamania się włosów następującego już na poziomie skóry. W nie objętych zakażeniem mieszkach włosowych tkwią korzenie włosów, które mogą być nieraz dobrze widoczne w postaci poszczególnych punkcików, szczególnie jeśli mamy do czynienia z ciemnym owłosieniem. Mieszki włosowe mogą mieć charakter stożkowaty, tworząc w ten sposób charakterystyczne grudki.

Kolejną postać grzybicy powierzchniowej stanowi grzybica złuszczająca. Podobnie jak w przypadku poprzednio opisanym, ona również dotyka najczęściej dzieci. Inną wspólną cechą jest występowanie poszczególnych ognisk na skórze owłosionej, które to mogą wraz z rozwojem choroby zlewać się ze sobą, i zależnie od stopnia nasilenia zajmować nieraz znaczną powierzchnię skóry. W obrębie tych zmian zazwyczaj włosy zdrowe nie występują, ale może także zdarzyć się, że będą jedynie znacznie przerzedzone. Ponad powierzchnię skóry wystają zniekształcone w różny sposób trzony obłamanych włosów – długości dochodzącej maksymalnie do kilku milimetrów. Na powierzchni skóry dotkniętej zmianami tworzą się charakterystyczne łuski, mające jasnożółtą barwę, od nich wzięła się nazwa tej postaci grzybicy. W starszym wieku następuje zazwyczaj samoistne ustąpienie objawów choroby.

Inną postacią grzybicy strzygącej powierzchniowej jest grzybica łupieżowata. W przypadku jej występowania zazwyczaj tworzy się na głowie tylko pojedyncze ognisko o owalnym kształcie, pozbawione owłosienia. Cecha ta upodabnia tą postać grzybicy do łysiny plackowatej i może to stanowić początkowe utrudnienie w postawieniu właściwej diagnozy. W obrębie takiej zmiany występują łuski podobne do łupieżu. Zarodniki grzyba mogą nie tylko oblepiać włos, ale także wnikać do jego wnętrza. Chorobę leczy się antybiotykami.