» Zagęszczanie włosów

Grzybica strzygąca głęboka

Jest to znacznie poważniejszy i niestety również najczęściej występujący rodzaj grzybicy skóry owłosionej. Głównym źródłem choroby są wymienione już wcześniej bakterie pochodzenia zwierzęcego (tzw. zoofilne), przenoszone na człowieka ze zwierząt domowych (także gospodarskich). Stąd też właśnie znacznie częściej do zachorowań dochodzi u mieszkańców wsi.

Charakterystycznym elementem odróżniającym tę postać grzybicy od postaci powierzchniowej jest to, że zakażenie obejmuje poza trzonem również mieszek włosowy.

Początkowe objawy podobne są do przebiegu grzybicy powierzchniowej. Z czasem jednak zmiany na skórze mają coraz ostrzejszy charakter. Tworzy się charakterystyczny spłaszczony guz (czy też raczej guzowato wyglądający naciek), wyraźnie odgraniczony od zdrowej części skóry owłosionej i początkowo twardy. Zmiany mogą mieć różną wielkość, od bardzo małej po całkiem rozległą. Ponadto takich zmian w obrębie skóry głowy może występować większa ilość.

Charakterystyczne są ropne wycieki następujące w późniejszym etapie choroby (niekiedy płyn ropny bywa też przemieszany z krwią) i następujące jednocześnie wypadanie włosów. Zakażenie w przypadku nie podjęcia odpowiednich działań leczniczych rozprzestrzenia się z czasem na sąsiednie obszary skóry. W wyniku niszczącego działania grzybów na tkankę skóry, po wyleczeniu grzybicy głębokiej często mogą pozostawać blizny. Powierzchnia takich blizn jest wówczas pozbawiona włosów lub też włosy są w jej obrębie bardzo znacznie przerzedzone. Objawom choroby towarzyszy z czasem silny obrzęk węzłów chłonnych, znajdujących się w okolicy głowy.

W badaniu mikroskopowym włosa odnaleźć można bardzo łatwo liczne zarodniki grzyba znajdujące się na jego powierzchni, choć podobnie jak w przypadku grzybicy powierzchniowej, nie występują one na wszystkich włosach występujących w obrębie objętym stanem chorobowym. Ten rodzaj grzybicy może występować również na słabo owłosionych obszarach skóry.

Grzybica strzygąca głęboka może w przypadku mężczyzn dotyczyć również skóry brody, wąsów. Rzadziej występuje w tym wypadku postać powierzchniowa schorzenia, która wówczas przebiega w sposób przypominający grzybicę skóry nieowłosionej. Na powierzchni skóry powstaje czerwonawy, pokryty pęcherzykami rumień. Charakterystyczne są pęcherzyki, krosty czy strupy w obrębie takiej zmiany. Włosy są zazwyczaj obłamane i niekiedy tylko można zaobserwować ślady włosów tkwiących jeszcze w mieszkach.

Znacznie częściej spotyka się grzybicę brody strzygącą właśnie w postaci głębokiej. Występuje ona w obrębie brody, podbródka, górnej wargi, bądź też w pobliżu boków twarzy. Jej objawy są zazwyczaj bardzo zbliżone do przebiegu grzybicy strzygącej na skórze owłosionej głowy. Przebieg choroby następuje w dwóch etapach (zwanych: mieszkowym i guzowatym). Początek choroby znamionuje pojawienie się plamy rumieniowej. Jest to powierzchniowe zapalenie skóry. Oczywiście najlepiej jest już na tym etapie skonsultować się z dermatologiem i podjąć leczenie.

W niedługim czasie w okolicy mieszków włosowych zaczynają się tworzyć ropnie. Ogniska takich zmian zlewają się następnie ze sobą i cała zmiana ulega wznoszeniu tworząc guz o nierównej powierzchni. W miejscu pokrytym taką zmianą włosy nie występują lub też są w istotnym stopniu przerzedzone. Guz taki jest miękki, dość bolesny, z czasem zaś ropiejący. Brak podjętego leczenia może spowodować powstawanie kolejnych ognisk choroby w bezpośrednim sąsiedztwie pierwszego. Włosy, które nie wypadną zupełnie, tkwią zazwyczaj luźno w skórze. Badając wybrane włosy pod mikroskopem można niekiedy zaobserwować takie, które są powierzchniowo zaatakowane zarodnikami.

W leczeniu należy przede wszystkim poprzez depilację usunąć wszystkie włosy objęte zakażeniem. Stosuje się leczenie antybiotykowe gryzeofulwiną oraz środkami przede wszystkim o działaniu miejscowym (przeciwzapalnym, odkażającym).

» Odrost włosów