Skóra owłosiona głowy może także być zaatakowana przez grzyby drobnozarodnikowe (mikrosporia). Zaznaczyć jednak należy, iż takie przypadki zdarzają się stosunkowo rzadko.

Tego typu grzybica występuje niemal wyłącznie u dzieci do około 10 roku życia (często dotyczy ona dzieci w wieku zaledwie kilku miesięcy) i w starszym wieku ustępuje ona zazwyczaj samoistnie (obserwowane były jedynie pojedyncze przypadki u mężczyzn dotyczące brody). Schorzenie ma (typowy dla grzybicy) silnie zakaźny charakter. Ogniska choroby obejmujące obszar do kilku centymetrów są zazwyczaj przysypane bardzo drobnymi łuskami.

Jedną z odmian grzybicy drobnozarodnikowej jest postać spowodowana przez m. audouini. W jej przebiegu obserwuje się początkowo jedno ognisko zmienione chorobowo, w dalszym zaś okresie pojawiają się kolejne ogniska, zwykle mniejsze od pierwotnego. Jednak ich ogólna liczba zazwyczaj jest dość niewielka. Są to owalne miejsca, pokryte łuskami. Włosy w obrębie takich zmian są obłamane, stąd mają długość jedynie kilku milimetrów. Mają jasną barwę (srebrzystą). Naskórek natomiast ulega złuszczaniu.

Włos jest wówczas gęsto oblepiony drobnymi zarodnikami niczym ziarenkami piasku, co łatwo stwierdzić można w badaniu mikroskopowym. W trzonie włosa znajdują się nitki grzyba, szczególnie obficie występujące w miejscu jego obłamania.

Grzybica drobnozarodnikowa może również być wywołana przez grzyby zoofilne. W przebiegu takiej postaci choroby ogniska zmian są niewielkie, lecz za to bardzo liczne. Mogą występować nie tylko w obrębie skóry owłosionej, lecz także obejmować powierzchnie na skórze gładkiej. Badanie mikroskopowe włosa zaatakowanego bakteriami zoofilnymi wykazuje, że zarodniki występują bardzo licznie jedynie w mieszku włosowym. Z kolei powyżej obserwuje się znaczną ilość nitek grzyba.

Jak zostało wspomniane, grzybica drobnozarodnikowa może dotyczyć niekiedy brody u mężczyzn. To jednak ma miejsce w niezwykle rzadkich przypadkach. Obserwuje się wówczas zmiany, najczęściej występujące w okolicy policzków. W obrębie ognisk choroby następuje zaczerwienienie, złuszczanie skóry oraz krosty przymieszkowe. Leczenie w takich wypadkach jest znacznie łatwiejsze niż w przypadku grzybicy skóry owłosionej głowy. Często wystarcza zastosowanie leków przeciwbakteryjnych.

Odmianą grzybicy jest również łupież pstry skóry owłosionej głowy. Często występuje w połączeniu ze zmianami w obrębie znacznych powierzchni skóry nieowłosionej. Łupież pstry stanowi inną odmianę grzybicy występującą u osób o szczególnie intensywnej potliwości. Charakteryzuje się występowaniem plamek o zabarwieniu różowawym, żółtawym lub brunatnym.